Stichting Bezinning Orgaandonatie SBO
Header

Welk prijskaartje hangt aan de herziene Donorwet?

februari 16th, 2018 | Posted by Abele Reitsma in Actieve donorregistratie

Veel vragen, waarop je reactie hieronder van harte welkom is.

Voor patiënten op een wachtlijst voor een donororgaan lijkt de wetswijziging een dappere, rigoreuze maatregel. Ogenschijnlijk een geslaagd initiatief dat goed is voor de populariteit van de initiatiefneemster, Pia Dijkstra, in haar achterban.
Het is nu aan de Minister om de wetswijziging in te voeren en deze ook tot een succes te maken voor patiënten, artsen en vooral niet te vergeten toekomstige donoren en hun aanstaande nabestaanden.
Wat moet de minister doen of laten om ook dit te laten slagen? Wat is het belangrijkste succescriterium? Wat is de grootste uitdaging?

Achterban of doelgroep?
De achterban van Pia Dijkstra mag dan wel blij zijn, maar moet het succes voor de wachtlijsten dus nog afwachten. Belangrijk hiervoor is de vraag of de wetswijziging zonder meer effectief is voor de doelgroep: twijfelaars en anderen die nog geen keuze hebben geregistreerd in het donorregister. De explosie aan nee-registraties wijst er op dat de wet weerstand oproept, ook onder “ja”-denkers en aanvankelijke “ja”-zeggers.
Biedt de wetswijziging alles dat de doelgroep nodig heeft?
Biedt de wet intussen geen valse hoop aan patiënten op een wachtlijst? Biedt de overheid nu het beste dat een overheid te bieden heeft aan mensen met orgaanfalen?

Bewustzijn en verantwoordelijkheid
De huidige polarisatie is wellicht tijdelijk goed voor het bewustzijn. De media stromen er van over. Maar blijft dat ook zo? Verhoogt het wetsvoorstel, tijdelijk of blijvend, het verantwoordelijkheidsgevoel in de samenleving?
Een rigoreuze wet kan de indruk wekken dat de overheid het onderwerp uitputtend regelt, alsof de overheid geen leemte laat aan de samenleving. Blijven burgers dan wel alert of leidt zo’n wet juist tot een passieve samenleving?
Heeft de nieuwe wet inderdaad geen blinde vlekken?

Gemakzucht
Actieve donorregistratie heeft tot doel een einde te maken aan vermeende gemakzucht en onverschilligheid van mensen die hun keuze nog niet hebben vastgelegd in het donorregister.
Maar is het inderdaad vooral – of alleen – gemakzucht en onverschilligheid?
Waarom heeft de meerderheid nog niet zelf de eigen keuze geregistreerd?
Wat heb je nodig en wat is de beste prikkel om een keuze vast te leggen?

Openingszin
De wetswijziging is bedoeld om nabestaanden en artsen te ontlasten. Als iedereen een duidelijk “ja” of “nee” heeft vastgelegd, hebben artsen en aanstaande nabestaanden minder moeilijke gesprekken.
Bij een duidelijk “ja” gaan bijna alle nabestaanden akkoord met orgaandonatie.
Als geen “ja” of “nee” bekend is, weigert tweederde van de nabestaanden (als artsen niet hebben geïnvesteerd in hun gespreksvaardigheden).
Als de Staat straks van rechtswege “geen bezwaar” heeft ingevuld voor je geliefde, hoe reageer je dan?
Welke openingszin kan een arts het beste gebruiken voor de wettelijk verplichte donatievraag op de Intensive Care in het ziekenhuis?
Wat heb je dan nodig, als aanstaande nabestaande?

Vertrouwen
Geven de overheid, de gezondheidszorg en digitale registers aanleiding tot gezond wantrouwen?
Hoe kunnen overheid, gezondheidszorg en burgers hier het beste mee om gaan?

Burgerinitiatief
Welk burgerinitiatief zou patiënten èn twijfelaars nu het meest helpen?
Wat vind je van het voorstel om het donorformulier af te schaffen?
https://www.rd.nl/opinie/schaf-donorformulier-af-1.1466875
Wat vind je van het voorstel voor verplichte certificering van de wettelijke donatievraag?
http://orgaandonorjaofnee.nl/haal-orgaandonatie-morele-sfeer/
Als een linkje niet werkt, laat dit dan even weten.

Bij elkaar veel te veel vragen, waarop je reactie hieronder van harte welkom is.

Bij voorbaat dank!

Abele Reitsma

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 You can leave a response, or trackback.

9 Responses

  • zelma says:

    Meer dan treurig dat een democratisch gekozen regering ongevraagd je lichaam met inhoud kan claimen, als je geen donorformulier hebt ingevuld. En wat te denken van al onze medemensen die geen idee hebben waarover dit allemaal gaat? Mensen met een verstandelijke, lichamelijke handicap???

  • henk van ark says:

    Sinds de invoering van het donorcodicil heb me aangemeld als “geen donor”. Dat blijft door de Pia Dijkstra en D66 actie niet alleen zo, sterker nog als ik me toen wel als donor zou hebben aangemeld zou ik die beslissing weer veranderd hebben. Het is voor mij onbegrijpelijk dat zgn. liberale democraten met staatsdwang organen proberen te laten roven, al verbaast me mij een partij als D66 al niets meer. Er zijn veel andere manieren mogelijk nieuwe donoren te werven, maar men kiest gewoon voor de makkelijkste weg. Onbegrijpelijk. Ik hoop dan ook dat verder actie wordt ondernomen om dit besluit aan te vechten. En het staat een ieder natuurlijk vrij demonstratief te laten weten dat men vanwege deze dwang per se geen donor wil zijn.

  • Dolf Groen says:

    Voor we aan dit soort zaken de juiste aandacht kunnen geven is het van belang het wantrouwen in de politiek aan te pakken. Zolang het volk geen vertrouwen in de politiek heeft zal dit als een zoveelste bemoeienis van de regering gezien worden en het gevoel van ongenoegen alleen maar versterken. De afstand van tussen regering en volk is groot,

  • Martina says:

    Sentiment overheerst in ons parlement. Korte termijn partijpolitiek, stemmen winnen. Maar staatsrechtelijke serieuze wetgeving is het niet. Doordrammen in het kwadraat. De politiek is niet meer serieus te nemen en maakt zich zo ongelofelijk belachelijk. Al deze aandacht afgelopen weken voor de donorwet, al de miljoenen euro’s die er de komende twee jaar hierin gestoken gaan worden, zouden waarschijnlijk meer donoren opleveren dan met deze dubieuze wet van Pia Dijkstra. Ik was donor, nu niet meer!

  • Annemie says:

    Ik heb grote aarzeling over de houdbaarheid van de nieuw aangenomen wet inzake Orgaandonatie.
    Er is een categorie mensen, die lager of nauwelijks opgeleid zijn waardoor ze niet in staat zijn de volledige draagwijdte van de wet te overzien. Daarnaast zijn er bv. psychiatrische patientne, al dan niet onder behandeling, die niet in staat zijn hun wil te bepalen. Dan is er de positie van de patiënt. In de discussie met Pia Dijkstra in de Eerste Kamer is mij duidelijk geworden, dat Pia Dijkstra geen of nauwelijks interesse heeft voor de stervende patient, ze kijkt alleen naar de wachtlijsten. Dat is kwalijk, want juist de patiënt ondergaat een behandeling die voor mij de doorslag heeft gegeven om me niet als donor te registreren. De nabestaanden nemen geen afscheid, er gaat een levende patiënt de OK in, en er komt een opgelapt lijk de OK uit, afscheid uitgesloten.

  • De gewijzigde wet draait de wereld fundamenteel, met 180 graden om! Er is nu een vanzelfsprend RECHT op mijn lichaam, mijn organen, er is géén sprake meer van donatie, het is een plicht geworden: tenzij ik bezwaar maak, wat ik al jaren eerder heb gedaan. Wat doet dit met het bewustzijn van mensen? ” Ik heb een vanzelfsprekend RECHT op de organen van een ander, tenzij?”
    In zijn boek Eindeloos Bewustzijn, (dat ik toevallig net aan het lezen ben) toont de cardioloog Pim van Lommel aan dat hersendood helemaal niet inhoudt dat er dan geen bewustijn is. Ook uit vele andere publicaties en ervaringen blijkt dit. Wat heeft dat voor gevolgen voor het uitnemen van organen van iemand die hersendood maar nog bewust is?
    Een eenzijdig mensbeeld is hier door gedrukt, en ik voel me onzeker en angstig dat dit zo onder onze ogen kon gebeuren!
    Het is van harte te hopen dat deze wetswijziging geen werkelijkheid wordt, maar de huidge realitiet doet het slechtste vermoeden

  • Karin Lindeman says:

    Kijk, zo wordt het onderwijs misbruikt om onze kinderen te bereiken buiten ons weten en zichtveld om.
    https://www.donordenkers.nl/pdf/handleiding.pdf

    Een prachtig lespakket waarin je goed moet doorlezen om te ontdekken dat dit door de Overheid gesubsidieerd lespakket van Nederlands Transplantatie Stichting is, voor kinderen op lagere school van 10 – 12j, aangeboden aan leerkrahten die natuurlijk ook met hun handen in haar zitten om hier een deugdelijke les over te kunnen geven. Een nogal eenzijdig gekleurd goed marketing verhaal. Als je goed leest dan is hele programma erop gericht dat je alleen maar ja kunt zeggen, verder versterkt door peer-pressure, waar kinderen uitermate gevoelig voor zijn. Voor de vorm wordt een andere wettelijk verplichte keuzeoptie minimaal belicht en op zo’n manier dat je als mens, zeker als kind die nog meer beinvloedbaar is, onbewust de boodschap mee krijgt dat anders van je wordt verwacht vanuit een claim op schuldgevoel en je dan wel buiten de boot valt.
    Kinderen krijgen zelfs een spreekbeurt aangereikt waarin de eenzijdige keuze gepropageerd wordt.
    Er worden handreikingen gedaan over hoe je andere kinderen kunt overtuigen om wel donor te worden.
    En zo nog meer.
    Kinderen jonger dan twaalf jaar kunnen geen keuze in het Donorregister (laten) vastleggen. Maar ouders wel, mits ze die weg weten te vinden. Indien er geen registratie heeft plaatsgevonden zal de arts dan toestemming vragen aan ouder(s) of voogd, maar dat is op zo’n moment nogal wat, getuige vele verklaringen. Zeker gezien hoe de consulenten vanaf nu nog verder getraind zullen worden om aan te sturen op doneren middels technieken om schuldgevoel te creeren en goeddoenerij om een ander te redden te veinzen. (Excuus voor mijn radicale chargeren, maar het raakt diepe fundamentele normen en waarden over zelfbeschikking waarvan ik u niet heof te overtuigen ). Niet-speciaalgetrainde verpleegkundigen worden hier zelfs bewust van de familie weggehouden.
    Tot zestien jaar kunnen de ouder(s) of voogd de geregistreerde donatietoestemming van de jongere herroepen. In praktijk zal dat heeeeel lastig zijn. Er zijn namelijk allerlei procedures ingebouwd die dit zullen vertragen en wellicht daardoor ook tot veel vergissingen en verwarringen zullen leiden. Ennnnn let op: “Zijn beide ouders of de voogd afwezig of onbereikbaar, dan mag de donatie wel.” Dit is echt ongelofelijk. Want wie garandeert mij dat de instelling en haar protocollen erop ingericht zijn om de ouder goed te kunnen bereiken. En als ICT-expert weet ik ook hoe informatiesystemen nog steeds verre van feilloos zijn en zeer gevoelig voor mismanagement.
    Een nee-registratie is niet te omzeilen, maar wel zeer lastig te bewerkstelligen in huidige maatschappelijke klimaat.
    Alleen zeer wakkere ouders zullen dit waarschijnlijk actief inzetten. Dus voorlichting is zeer cruciaal met ook begeleiding dit makkelijker te maken voor ouders want het is nogal een stappenplan.
    Zodra iemand achttien wordt, krijgt hij een brief van de minister van VWS met de vraag of hij/zij zijn keuze kenbaar wil maken bij het Donorregistratie. Hoeveel jongeren zijn bereikt door JA-propaganda en hoeveel jongeren hebben degelijke voorlichting ontvangen?
    Binnen 1 generatie is dit de grootste groep mensen, die verdere beslissingen nemen.
    Ik adviseer de stichting vooral te focussen op het bereiken van de toekomstige generaties, onze kinderen, de meest kwetsbaren in deze maatschappelijke teloorgang, die niet beschermd worden tegen propaganda. Een deugdelijk onderwijsprogramma ontwikkelen heeft hoge prioriteit zodat leerkrachten en scholieren kunnen worden bereikt, met daaraan gekoppeld een ranking lijst van scholen die onafhankelijke en volledige voorlichting rondom donorregistratie aanbieden. Het is een mooie manier om de dialoog binnen scholen op gang te brengen. Het brengt alle expertise die aanwezig is in deze stichting bij elkaar in een pakket dat voor de toekomstige generaties beschikbaar zou moeten zijn. Dit zou voor ouders een hele mooie tool zijn om scholen te onderzoeken op hoe zij werkelijk invulling geven aan onafhankelijk onderwijs..
    Ikzelf ben geinspireerd door de handreikingen van Marieke de Vrij en haar samenwerking met de World Dialogue Foundation die werkt met en training geeft in werken met universal principals, 16 natural laws van Indigenous First Nations, Interfaith conferenties vanuit Ba’hai en Soefisme, als Sinoloog en Taoist en jarenlange I tjing beoefening, los kinnen komen van de conditioneringen zoals die mij in het onderwijs zijn aangereikt. Na 20 jaar studie van groepsdynamica en principles how to recreate the world, nu werkzaam voor de ANBi Stichting Four Worlds Europe waarmee wij ons richten op de aanwezige kennis van grootmoeders bij elkaar te brengen als fundament voor het bijeenkomen van mensen vanuit de hele gemeenschap. Ik zal binnenkort ook een workshop Soul Voice en Stervensbegeleiding, prachtig werk met stem, klank en geluid.
    Vriendelijke groet,
    Karin Lindeman-Boere

  • LR says:

    Zoals iemand op Youtube schreef, dit zijn ronduit Nazipraktijken.
    Ik wil niks registreren, want zulke bestanden kunnen gehackt worden en er kunnen fouten gemaakt worden.
    Als ik niks registreer dan dienen overheid en artsen met hun smerige tengels van me af te blijven.
    Ik hoop dat uw stichting dit juridisch gaat aanvechten, en met internationale verdragen in de hand die de waardigheid van het menselijk leven verdedigen, zie ik zo’n poging zeer kansrijk.
    Ook hoop ik dat U er op inzet dat deze wet door de eerstvolgende regering wordt tenietgedaan.

  • Anthon Greevelink says:

    Ik woon in het buitenland, maar volg de gang van zaken in Nederland toch wel met argusogen.
    Grote argusogen.
    Ik denk dat er wel eens zo enorm veel lobbying en belangenverstrengeling mee gemoeid is, dat als je achter
    de schermen zou kunnen kijken je stante pede ‘een toeval’ zou krijgen.
    Van zodra er ook maar één greintje gerept wordt over ‘orgaandonatie’ staat het establisment en de alles wat daar omheen zwermt , klaar om als de pinken te reageren, bij te sturen en waarschijnlijk meestal om alle zeilen bij te zetten om alles naar hun hand te zetten . De ziekenhuis-fabrieken, big pharma, ….. de economie moet draaien nietwaar. Geld is de heilige koe, prestige is toch zo belangrijk, dito carriere, …. je hebt tenslotte niet voor niets al die jaren gestudeerd …. dan dien je je aan de ‘ Omerta’ te houden , anders …
    Ik ben een potentieel ontvanger die te horen kreeg dat een nieuw hart, het ‘dis-ease’ gaat oplossen .
    Dat wordt dan even door volwassen en gestudeerde mensen snel even vermeld tussen een paar andere zinnen in. ” Je moet wel de rest van je leven ( dure) medicijnen slikken” . Hoe kan je dit normaal vinden als normaal mens ? Als arts ?
    Uiteindelijk baat het niet dat je kritische vragen gaat stellen op dat moment ….. ze staan er gewoon niet voor open . Telkens als ik eerder vragen stelde, was de consultatie telkens vrij snel voorbij. Een gesprek met een vervangarts
    ( weekend) was wel super snel voorbij nadat ik zijn bewering in één zin weerlegde. Op 1 minuut stond de man op de gang 🙂
    Maar goed, men wilde mij op ‘de wachtlijst’ zetten, waar ik wat lakoniek op gereageerd heb ‘ we zullen dit later nog wel eens zien’ op de opmerking ‘ we kunnen nog een operatie uitvoeren’ …. heb ik maar niet gereageerd .
    Ik weet wat het inhoudt om geen orgaandonatie aan te grijpen. Om dit naast me heen te leggen.
    We leven toch allemaal graag … maar alles heeft een reden, dus ook deze ervaring die ik nu reeds 4 jaar doorloop. En ik kan beamen en heb diep ervaren dat de kwaliteit van een mens die een ‘dis-ease’ doormaakt, die zich al dan niet, voobereidt op zijn sterven , zijn/haar eindigheid, hoger kan zijn dan de kwaliteit van een leven van een gezond mens.
    Als in een land beslist wordt dat iedere persoon vanaf de geboorte ‘donor’ is , dat wordt er vrij zwaar ingegrepen op privacyvlak van ieder mens. Ik dacht dat met privacy zo belangrijk vond in ‘Europa’ ?
    Uiteindelijk gaat men daar dan ook gigantisch over de schreef …. tegen de rechten van de mens in zelfs.
    Wat maakt dat , ik woon ook in een Europees land waar ik als ‘donor’ aanzien word, ik alle mogelijke middelen te baat genomen heb om kenbaar te maken dat ik hier niets mee te maken wil hebben .
    Geen donor wens te zijn. In de breedste zin vh woord. Noch als gever, noch als ontvanger.



Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Terugbelverzoek

  • Aanbevolen

    Abele Reitsma over orgaandonatie

    Abele Reitsma over orgaandonatie

    Family7 interviewt Abele Reitsma over orgaandonatie in het programma Uitgelicht. Een interview voorbij ja of nee, voor of tegen: “Orgaandonatie en transplantatie vind ik heel mooi en knap, maar tegelijk onnatuurlijk.

  • Onderzoek en kennisoverdracht op basis van respect

    De Stichting Bezinning Orgaandonatie (SBO) bevordert onderzoek en kennisoverdracht inzake:

    ► sociale, psychologische, ethische, medische en juridische aspecten van orgaandonatie en transplantatie,
    ► het bewustzijn gedurende het stervensproces en de behoeftes van stervenden,
    ► het hersendoodcriterium,
    ► ervaringen van mensen die een donororgaan hebben ontvangen en
    ► ervaringen van mensen die bij leven een orgaan hebben afgestaan.

    Op basis van voortschrijdende kennis en techniek wil SBO een evenwichtig wetenschappelijk en juridisch klankbord bieden voor een periodieke herijking van de medische en maatschappelijke uitgangspunten van orgaandonatie waaronder medische protocollen, keurmerken en certificeringen en met name het hersendoodcriterium.

    SBO organiseert symposia en expertseminars om kennis en bewustwording onder zowel professionals als het publiek te vergroten.

    Uitgangspunt bij dit alles is het respect voor donoren, naaststaanden en ontvangers en hun respectievelijke materiële en immateriële behoeftes.

    In plaats van werving op basis van marketingcommunicatie, kiest SBO voor een individuele, vrije, bewuste en weloverwogen keuze van burgers op basis van evenwichtige, objectieve informatie met voldoende diepgang.

  • Categorieën