Stichting Bezinning Orgaandonatie SBO
Header

Over het meisje dat niet wilde sterven

augustus 19th, 2013 | Posted by admin in Hersendood | Orgaandonatie | Stervensproces | Tegen orgaandonatie

Ineke Koedam © 19 augustus 2013

De thema’s coma, hersendood, bewustzijn, orgaandonatie, leven en dood hebben in één week tijd niet zo de boventoon gevoerd in de traditionele en sociale media als in de afgelopen week.

Over het meisje dat niet wilde sterven..

Al is er zeker kritiek op de totstandkoming van de documentaire en medisch gezien, terecht, over de handelwijze van het behandelend medische team (waar ik hier niet op in ga), deze documentaire raakt aan een ‘onderbuik gevoel’ van veel Nederlanders, waardoor zij ondanks de vele wervingen van de Overheid, geen duidelijk ‘ja’ zeggen tegen orgaandonatie.

Op de één of andere manier heeft de aanhoudende lobby door de Overheid en de Transplantatie Geneeskunde voor meer orgaandonoren nog altijd onvoldoende donoren opgeleverd. Een aantal mensen is vóór en verdedigt dat standpunt te vuur en te zwaard. Sommigen zijn tégen maar velen weten het niet en hebben ergens een gevoel dat het niet klopt. De documentaire van het meisje dat niet wilde sterven appelleert aan dat gevoel én versterkt dat mogelijk.

De wervingscampagnes van de Overheid zijn bijzonder eenzijdig en dwingend. De Stichting Bezinning Orgaandonatie wil daar graag iets naast zetten. Zij is niet tégen orgaandonatie maar is vóór het recht van iedere Nederlander om op basis van evenwichtige en onafhankelijke informatie tot een persoonlijke keus te komen. Bestuur, adviseurs en betrokkenen bij de Stichting zijn dan persoonlijk misschien tegen, zij staan vooral een persoonlijke keuze voor die de polariteit ontstijgt. Wel is SBO tegen het voornemen van D66 om over te gaan tot een actief donor registratie systeem (ADR) omdat daarmee de bemoeienis van de overheid naar haar mening wel heel ver gaat.

‘Wanneer houdt het leven op en is iemand dood? Is dat het moment dat het hart niet meer klopt, het bloed niet meer stroomt en de schouwarts de dood heeft geconstateerd? Maar hoe komt het dan, dat hospicewerkers met grote regelmaat na het fysieke overlijden een aanwezigheid ervaren? Een ‘iets’ dat oplost of zich langzaam losmaakt maar waarmee in ieder geval nog een verbinding kan worden ervaren?’ (uit: In het licht van sterven).

Vanuit mijn ervaring met stervenden weet ik dat sterven een proces is. Een hoogstpersoonlijk proces dat kortdurend of langer durend kan zijn maar waarop orgaandonatie zonder uitzondering diep ingrijpt.

Naastenliefde

Een veel gehoord argument om wel tot orgaandonatie over te gaan is dat van ‘naastenliefde’. Tsja, dat klinkt mooi maar als we ons dan zo bekommeren om naastenliefde dan zouden we ons misschien juist in ons dagelijkse leven wat meer door naastenliefde kunnen laten leiden? Bovendien wordt bij orgaandonatie de liefde voor de directe naasten nogal geweld aan gedaan. Op het moment dat de hersendood is geconstateerd en de hersendode of zijn nabestaanden hun toestemming hebben verleend voor donatie, wordt de hersendode geliefde op het operatiebed, maar nog met een warm kloppend hart, met gezwinde spoed de O.K. opgereden. Naasten zijn niet in staat afscheid te nemen terwijl wij weten hoe belangrijk het is om, als het ons gegeven is, iemand zijn laatste adem te zien uitblazen. De orgaandonor ligt vervolgens in een kille, koude operatiekamer en sterft op de operatietafel. Hij sterft aan de gevolgen van het uitnemen van zijn organen en niet omdat zijn natuurlijke doodsmoment is aangebroken. Vervolgens krijgen de naasten hun leeg gehaalde dierbare terug: koud, kil en dood. Het voelt bijna als een gewelddadig ingrijpen. Persoonlijk kan ik me geen liefdelozer en kouder afscheid van het leven voorstellen.

Bewust kiezen

Toch óók kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die, vanuit naastenliefde of vanuit de wens iets te betekenen of na te laten, vóór orgaandonatie kiezen. Ik zou hun goede intenties niet in twijfel willen trekken. Zo’n keuze vanuit naastenliefde is te maken, onbewust en onwetend van de vele aspecten. Zo’n keuze is óók vanuit naastenliefde te maken, maar dan bewust van alles wat rondom orgaandonatie en transplantatie een rol speelt. Dat laatste nu, lijkt me te allen tijde te prefereren.

Ineke Koedam heeft haar eigen praktijk Weerschijn voor sterven, afscheid en rouw en is auteur van In het licht van sterven, ervaringen op de grens van leven en dood.

Ook gepubliceerd op: http://www.inspirerendleven.nl/over-het-meisje-dat-niet-wilde-sterven/

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 You can leave a response, or trackback.

One Response

  • admin says:

    Naar aanleiding van deze blog attendeerde A. Vrijlant op de volgende link uit 2008:

    Lilaïsche blik op het nieuws

    Het is toch een apart verschijnsel dat mensen bijna verplicht worden organen af te staan. De macht van de zogenaamde goedheid van de mens wordt daarin flink in het licht gezet. Want je bent goed als je organen afstaat, en niet goed als je het niet doet.
    De oorzaak van dit oordeel over mensen ligt in feite bij de medische wetenschap, die altijd maar bezig is meer roem en eer te vergaren met dure operaties die dan ook nog vaak mislukken, omdat organen nogal snel worden afgestoten. Het zijn lichaams­vreemde elementen, die door het lichaams­bewustzijn worden verworpen.
    Toch wil de medische wetenschap steeds meer organen vervangen. De vraag rijst of de medici hun boekje niet ver te buiten gaan. Ze zorgen met de vraag om organen voor spanningen onder de bevolking. Want als je het niet wilt doen, word je vaak met de nek aangekeken.
    En altijd maar blijven ingrijpen in het lichaam, zonder te weten wat de oorzaak is van het euvel, is de ziekten en kwalen in stand houden. Het zijn lapmiddelen, die niet bevorderen dat iemand zich vragen stelt over het hoe en waarom van zijn ziekte.
    Het lichaam wordt ook niet aangesproken in zijn eigen vermogen tot genezing. Het blijft zwak en inert en laat alles over zich komen. Want de dokters moéten het genezen.
    Op deze wijze blijven zowel artsen als patiënten onwetend over de werkelijke oorzaken van ziekten bij mensen.
    Hoe kijkt de mens van nu naar zijn eigen lichaam. Hij merkt dat hij maar een kwetsbaar persoon is. Bij het minste of geringste hapert het fysiek systeem, functies doen niet meer wat er van ze verwacht wordt, of vallen zelfs helemaal uit. Het lijkt dan zo simpel, je haalt het falende orgaan eruit en je stopt er een ander in van een persoon die het niet meer nodig heeft. Hij vindt dat hij er zelfs recht op heeft. Als je je lichaam niet meer nodig hebt omdat je overleden bent, dan kunnen de onderdelen er uit die nog bruikbaar zijn, en dat moét dan ook gebeuren.
    Bestaat de mens dan uit een samenraapsel van losse elementen? Wordt de mens dan gezien als een mechanisme dat bij storingen in zijn fysieke gestel, de onderdelen vervangen kunnen worden?
    Maar de mens is een wezen dat bestaat uit een psyche en een lichaam. Er is een mogelijkheid dat in het samenspel van psyche en lichaam je je als mens kunt ontwikkelen. De samenstelling van de lichaams­materie is een wezenlijk onderdeel van dit gebeuren. Door lichaams­materie zomaar uit te wisselen tussen personen, wordt voorbij­gegaan aan het gegeven dat de mens een geheel vormt met zijn lichaam en dat daarin juist zijn groeimogelijkheden zijn opgenomen.
    Als er een fysiek ongemak ontstaat in zijn lichaam zou het juist een vraag kunnen oproepen wat dit voor hem betekent. Maar de mens heeft hier helemaal geen zin in, hij vervangt liever de onderdelen en gaat weer verder met zijn leven alsof er niets gebeurd is.

    © 2008 Elektoor

    http://www.lilaca.com/index.php?option=com_content&view=article&id=242:orgaandonatie&catid=53:jaargang-2008&Itemid=168



Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Terugbelverzoek

  • Aanbevolen

    Abele Reitsma over orgaandonatie

    Abele Reitsma over orgaandonatie

    Family7 interviewt Abele Reitsma over orgaandonatie in het programma Uitgelicht. Een interview voorbij ja of nee, voor of tegen: “Orgaandonatie en transplantatie vind ik heel mooi en knap, maar tegelijk onnatuurlijk.

  • Onderzoek en kennisoverdracht op basis van respect

    De Stichting Bezinning Orgaandonatie (SBO) bevordert onderzoek en kennisoverdracht inzake:

    ► sociale, psychologische, ethische, medische en juridische aspecten van orgaandonatie en transplantatie,
    ► het bewustzijn gedurende het stervensproces en de behoeftes van stervenden,
    ► het hersendoodcriterium,
    ► ervaringen van mensen die een donororgaan hebben ontvangen en
    ► ervaringen van mensen die bij leven een orgaan hebben afgestaan.

    Op basis van voortschrijdende kennis en techniek wil SBO een evenwichtig wetenschappelijk en juridisch klankbord bieden voor een periodieke herijking van de medische en maatschappelijke uitgangspunten van orgaandonatie waaronder medische protocollen, keurmerken en certificeringen en met name het hersendoodcriterium.

    SBO organiseert symposia en expertseminars om kennis en bewustwording onder zowel professionals als het publiek te vergroten.

    Uitgangspunt bij dit alles is het respect voor donoren, naaststaanden en ontvangers en hun respectievelijke materiële en immateriële behoeftes.

    In plaats van werving op basis van marketingcommunicatie, kiest SBO voor een individuele, vrije, bewuste en weloverwogen keuze van burgers op basis van evenwichtige, objectieve informatie met voldoende diepgang.

  • Categorieën